मोहणी

                   हसणं तुझं 

सप्तरंगी इन्द्रधनुष्यासारखं 

          हृदयाला आनंद देणारं

                             रुसणं तुझं 

                  पहाटेच्या दवासारखं

                    क्षणात विरून जाणारं

          दिसणं तुझं 

  वसंतातल्या फुलासारखं 

    निसर्गाचं सौंदर्य खुलविणारं

                                    बोलणं तुझं 

                             पावसाच्या सरीसारखं 

                                     मनाला चैतन्य देणारं 

                वाक्य तुझं 

   जन्मभर साथ  देण्याचं 

      मला रात्र-रात्र जागवणारं

                            पुन्हा तुझंच 

                      परकेपणाचं वागणं 

             क्षणात पापण्या भिजविणारं 

 असह्य झालं 

 आता दिसणं तुझं 

 माझं मलाचं लाजविणारं 

                            नाही कळलं

                                     प्रेम ते तुझं 

                            नेहमीच मला फसविणारं

निरागस प्रेम

आठवतंय तुला
आपण सागर किनाऱ्यावर 

फिरायला जायचो

दगडावर आपटून
उडणारे तुषार

अंगावर घ्यायचो

आठवतंय आपण
नारळाच्या झाडावर

आपली नावं कोरली होती

आणि कधीही
साथ न सोडण्याची

वचन दिली होती

आठवतंय मला
उशीर झाल्यावर

तू रुसून बसायचीस

आणि कान धरून
माफी मागितल्यावर

खुदकन हसायचीस

आजही सगळं 
आठवल्यावर

किनाऱ्यावर जातो फिरण्यासाठी

तुझे आवडणारे
ते चमकीचे

शिंपले गोळा करण्यासाठी

तू मला दिलेल्या
प्रेमपत्राचं अजून

कव्हर सुद्धा फाटलं नाही

माझं निरागस
प्रेम तोडताना तुला

काहीच कसं वाटलं नाही

सहजच

लिहावी कविता तुझ्यावर पण
शब्दच मिळत नाही.

पत्र लिहायचं ठरवलं पण
सुरुवातच मिळत नाही

भेटून तुला सांगाव पण

धैर्यच मिळत नाही

विसरून जायचं ठरवलं पण
तो क्षणच जळत नाही

करावा काही विरंगुळा पण
काटाच पळत नाही

प्रेमात बनलो चातक तरी
तुला काहीच कस कळत नाही.