निरागस प्रेम

आठवतंय तुला
आपण सागर किनाऱ्यावर 

फिरायला जायचो

दगडावर आपटून
उडणारे तुषार

अंगावर घ्यायचो

आठवतंय आपण
नारळाच्या झाडावर

आपली नावं कोरली होती

आणि कधीही
साथ न सोडण्याची

वचन दिली होती

आठवतंय मला
उशीर झाल्यावर

तू रुसून बसायचीस

आणि कान धरून
माफी मागितल्यावर

खुदकन हसायचीस

आजही सगळं 
आठवल्यावर

किनाऱ्यावर जातो फिरण्यासाठी

तुझे आवडणारे
ते चमकीचे

शिंपले गोळा करण्यासाठी

तू मला दिलेल्या
प्रेमपत्राचं अजून

कव्हर सुद्धा फाटलं नाही

माझं निरागस
प्रेम तोडताना तुला

काहीच कसं वाटलं नाही